خط فارسی از هزار سال پیش در معرض انتقادات شدید بوده است و از حمزه ی اصفهانی گرفته تا ابوریحان بیرونی و رشیدالدین فضل الله از معایب این خط شکایت‌ها کرده اند و پیشنهادات عریض و طویلی برای تغییر خط ارائه داده اند. اولین کاتبان بعد از ظهور اسلام به خط کوفی می نوشتند که به دلیل وضوح و سادگی اش رواج فراوان داشت. اما خط کوفی هم از زمان خلافت امویان و عباسیان دستخوش اصلاحات بوده است. خط کوفی در صدر اسلام حروف آوایی و علامت‌های زیر و زبر و پیش نداشت و نقطه هم نداشت. همه ی اینها به مرور اضافه شد و همه ی این اصلاحات تلاشهایی بود در جهت وضوح و سادگی هر چه بیشتر و تطابق هر چه بیشتر مکتوب با ملفوظ. خط نسخ که گونه ی اصلاح شده ی خط کوفی بود و از اواسط قرن چهارم هجری باب شد و به جای خط کوفی به کار گرفته شد به مراتب ساده تر و خواناتر از خط کوفی بود و با زبان گفتار فارسی سازگاری بیشتری داشت.