در کلان روايت ناظر بر طراحی و ساخت راه آهن سراسری ایران تأكيد بر جایگاه نمادین آن در میان طرح و برنامه‌هایی است که پس از معاهدات گلستان و ترکمانچای برای نوسازی کشـور پیش کشیده شدند. در آن کلان روايت، موفقيت دیرهنگام اين برنامه مديون پیوند برنامه نوسـازی کشور با گفتمان دولت محور پهلوی اول است که با تحكيم موقعيت تهران در جغرافیای سیاسی کشور و تبديل آن به محل گذر گریزناپذیر تمامی این دست برنامه‌ها ساير طرح و برنامه‌های رقیب ساخت راه آهـن را کنار زد؛ و با قراردادن طرح و برنامه مزبور در مرکز توجه دیوانسالاری دولت جديد موفق به بسیج توان مالی و اداری لازم برای اجرای آن شد. كتاب حاضر با قراردادن مفهـوم «امکانات جابجایی» در مركز تحليل خود از تاریـخ راه آهـن سراسری ایران، نه قصد پذیرش آن کلان روایت را دارد و نه نقد آن را. هدفش ارائه دیدگاه پیچیده‌تر، غنی نر و آموزنده تری است از تاريـخ طراحی ساخت و به ویژه بهره برداری از این زیرساخت ریلی. زیرساختی که هم خود همچون یک عامل مهم بر امکانات جابجایی در سطح ملى تأثير گذاشت و هـم در موارد پرشماری بـه جابجایی‌هایی دامن زد که از خواسته‌های اساسى طراحان این برنامه فراتر رفت و گاه نیز در تقابل با آن قرار گرفت.