کاش باران ببارد کاش چترم را جا گذاشته باشم

کاش گل های آفتابگردانِ دامن بهانه نگیرند


گاهی دلهره های قدیمی

بی هوا گّر می‌گیرند

و نسیم هر چه می‌وزد

رشته های مویی را که خاک شده پیدا نمی‌کند

صفحه27