باران در مترو سومین کتاب داستانی مهدی افروز منش است. او پیش از این کتاب، رمان‌های تاول و سالتو را منتشر کرده است. دو رمانی که توجه مخاطبان زیادی را جلب کرد. باران در مترو چهار داستان با فضاهایی متفاوت دارد که همگی حول مفهوم «خشونت» می‌گردند. افروزمنش، که دغدغه ی نوشتن از جریان خاصی از آدم های اهل خشونت را دارد در این داستان‌ها توانسته برای مخاطبش اضطرابی تدارک ببیند که مدام او را در این وضعیت نگه دارد: آیا زمان متوقف شده و همه چیز به عقب بازگردانده می شود؟ فضاسازی های ساده و موجز، دیالوگهای پر تعداد و پرواژه و یک خط داستانی بدیع و خلاقانه، این داستان‌ها را به نمونه هایی خواندنی از رئالیسم سیاه تبدیل می‌کند. رئالیسمی که در دل خود علاوه بر روایت فروافتادن آدم ها، درگیر نمایش هولناک و گاه جبری زندگی دیگران و خرده شخصیت ها نیز هست.