زن بودن تقدیری است که سایه سنگینش را بر سر دختران خاک گسترده است؛ دخترانی که پذیرای تقدیرند و خوشبختی را فقط در قامت آن می‌بینند. اما تقدیر بی رحم است و مرگی زودهنگام بر آنان روا می دارد. والدین دختران دو سال تمام در ماتم آنها می گریند، اما ناگهان دخترانشان زنده از راه می‌رسند. دخترانی که دو سال گم بودند کجا بودند، و چه بر سرشان آمده بود؟ والدین داغدار به مصیبت دیگری گرفتار می‌شوند. زنده شدن دختران فاجعه بارتر از مرگشان است. والدین نمی‌دانند با دخترانی که از جهان مرگ بازگشته اند و آبستن هزار ابهامند چه کنند.