مقدمه
جان کامپتون پاین، افسر انگلیسی و مؤلف کتاب حاضر، در پایان مأموریتش در هند قبل از بازگشت به وطن تصمیم گرفت به ایران سفر کند. سفر او به ایران در سال ۱۸۸۴م / ۱۲۶۳ش مقارن با اواخر سلطنت ناصرالدین شاه قاجار بود. پاین برای سفر به ایران هدف از پیش تعیین شدهای نداشت و فقط میخواست از جنوب تا شمال ایران را در مدت سه ماه طی کند. سه ماه پیاده روی در ایران از جنوب تا شمال با هزینهی شخصی، فقط میتوانست نشانهی علاقهی شخصی پاین به ایران باشد؛ علاقهای که در سالهای نوجوانی و جوانی پاین در ضمیر ناآگاهش نقش بسته بود و اینک فرصتی برایش فراهم آمده بود به دنبال علایق خود برود.
