این دفتر بر حسب یک اتفاق یافته شد و می‌توانست مانند سیاری از دیگر اسناد و مدارک تاریخی به سادگی از بین رفته باشد. دوست من، ده یاد محمد گلین (۱۳۹۲ - ۱۳۱۴) کتاب شناس، فهرست نگار، پژوهشگر تاریخ معاصر و تاریخ مطبوعات ایران و محقق و مصحح سفرنامه ها در اواسط سال ۱۳۶۰ از خانه قبلی خود به خانه ای جدید نقل مکان کرد. وقتی فروشنده شغول تخلیه خانه و دور ریختن خرت و پرتهای مانده از سالیان دور بود، از کارگران خواست که دو گونی پُر از «کاغذهای باطله» را که در گوشه حیاط قرار داشت سر کوچه بگذارند. زنده یاد گلبن که خط شناس ممتازی بود از سر کنجکاوی نگاهی به درون آنها انداخت و متوجه شد که کیسه ها انباشته از نامه ها و نوشته هایی مربوط به سالهای دور است. او از کارگران خواست که به کیسه ها دست نزنند و همان جا بمانند. او بعدها پس از سکونت در خانه جدید در فرصت های گوناگون محتویات درون کیسه ها را بررسی کرد و در میان آنها اسناد با ارزشی از جمله همین دفتر نامه ها را یافت.