ای انسان چه قدر تو در خواب غفلتی. ای انسان چه قدر کُند و بلیدی. چه قدر ظُلوم و جهولی. از هیچ لفظ پی به معنی نمی‌بری. از هیچ منطوق درک مفهوم نمی‌کنی. هیچ وقت از گفته‌های پیشینیان عبرت نمی‌گیری. هیچ وقت در حِکَم و معارفِ گذشتگان دقت نمی‌کنی. با این همه خودت را اشرفِ مخلوقات حساب می‌کنی. با این همه سر تا پا از کبر و نخوت، غرور و خودپسندی پُری. باری از مطلب دور افتادیم.

صفحه 214