به جای مقدمه
کتاب لذت نقد عمده نقدها، ضدیادداشتها و مقالاتی درباره سینمای ایران است که از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۹ در مجلات، روزنامهها و کتابهای مختلف چاپ شده. برخی نوشتهها را هم نیافتم. چند نقد را نیز نیاوردم؛ آن فیلمها دیگر مطرح نیستند.
نوشتههای کتاب به باور من همچنان قابل طرحاند و دفاع و بیربط به امروز و مسایل آن نیستند. فردا را نمیدانم.
به لحن تند برخی نقدها هم دست نزدم. به گمانم برآمده از آن سال هاست و آن کارها؛ و نیز بازتاب نویسنده است.
هر کسی راه خود را میرود و روش و لحن خود را دارد.
مسعود فراستی
زمستان ۸۹
مقدمه
کلنجار
همچنان و احتمالا تا ابد، کاغذ و قلم، خودکار یا روان نویس را ترجیح میدهم. انگار کلمات را با دستخط روی کاغذ بیشتر حس میکنم. قلم همیشگی خودم و کاغذ کاهی ترجیحاً. هرگز با کامپیوتر ننوشتهام. قطعاً شب و موسیقی، سیگار و چای برای نوشتن بهتریناند. بدون سیگار یادم نمیآید. موسیقی -به خصوص بعضی کلاسیکها-خیلی یاری دهندهاند. همین جا بگویم موسیقی را بیشتر از سینما دوست دارم. شده بسیاری روزها فیلمی ندیده و بعضی روزها چیزی نخوانده باشم، اما تقریباً نشده روزی موسیقی گوش نداده باشم.
