اگر روان ما برای رشد برنامهریزی شده است، چرا اینقدر دشوار است که بر اساس دستورکار رشد و توسعهای حیاتمان زندگی کنیم؟ چرا ما دائما در مورد خودمان خطا میکنیم، خطاهای خودمان را تکرار میکنیم و دوباره و دوباره الگوی والدینمان را که فکر میکردیم از آنها گریختهایم تکرار میکنیم؟ چرا به آرزوهای وجود متعالی که درون هر یک از ما جاری است بیتوجه هستیم؟
صفحه 131
