فریدون آو می‌گوید که منیر را پیش از انقلاب نه به عنوان یک هنرمند که در قامت یک میزبان درخشان در تهران شناخته است میزبانی که با سخاوت تام و تمام هر آنچه را در طول ایران گردی‌هایش جمع آوری کرده بوده است در مقابل چشمان میهمانانش به نمایش می گذاشته تا لذت ببرند و البته بیاموزند. با خواندن مصاحبه های بهمن کیارستمی با منیر آنچه همچنان مرا به تعجب و بیشتر از آن به تحسین واداشت همین سخاوت منیر بود در آموزش آنچه آموخته و در عین حال بازشناسایی آنچه دیگران به او آموخته اند. واقعیت این است که منیر با همین سخاوت است که همه‌ی محاسبات معمول و حاکم بر روابط را برهم می‌زند و همه‌ی کلیشه های رایج را زیر سوال می‌برد؛ پس از منیر دیگر نمی‌توان گفت که «زن و هندسه را با هم چه کاره (منیر با شور و اشتیاق بسیار به هندسه‌ی اسلامی می پردازد و عاشقانه به ساختن طراحی‌های هندسی خود مشغول می‌شود، یا اینکه «از ما گذشته است» (همه متفق القول می‌گویند که در سنین بالا بیش از هر جوانی کار می‌کرده است، یا اینکه «کار گروهی در جهان سوم جواب نمی‌دهد» ( با استادکار و شاگرد به خوبی و سال‌های طولانی کار می‌کند ) و ... بسیاری کلیشه‌های دیگر...