فروید و دموکراسی؛ رویکردی بالینی 

پیتر ویدمر
مترجم: حسین مجتهدی

در اینجا می‌خواهم از نگاشته‌های نظریه‌ی فرهنگی فروید فاصله بگیرم و این پرسش را به حوزه‌ی کار بالینی روان‌کاوانه، به درمان، منتقل سازم، آیا در اینجا اصلا پیوندی میان دموکراسی و روانکاوی وجود دارد؟ نخست آنکه موضوع در مورد ارتباط دو شخص است، دوم آنکه نمی‌توان از تساوی روانکاوی شونده و روانکاو سخن نگفت. ولی این رابطه‌ی دو نفره در چارچوبی حقوقی محقق می‌شود، که بدون آن چارچوب، درمان روانکاوانه امکان پذیر نمی‌بود. این نکته‌ی چشم‌گیری است، که روانکاوی پیش از همه در جوامع غربی موجودیت دارد و در آن جاهایی که قدرت‌های مطلق انگار و تمامت خواه حاکمیت دارند، روان کاوی گسترش نیافته است. سوژگانیت و تثبیت حقوقی آن باید بدین ترتیب حائز معنایی تعیین کننده گردد، در غیر این صورت زمینه ای برای روانکاوی موجود نخواهد بود. همچنین به نظر می‌آید، اگر دموکراسی غربی برای روانکاوی سـودی داشته باشد، آیا می‌شود از گزاره‌ی معکوس این مدعا نیز سخن گفت؟

صفحه ۲۰