مجله ماهور (۸۸)

از دربار تا فضای شهری 

بسی پیش از قرن نوزدهم، برخی نهادهای عثمانی در استانبول وجود دارند که، با اشاعه‌ی یک کارگانِ همزمان وام گرفته از موسیقیِ عالمانه و از موسیقی‌های «مردمی»‌تر، موسيقيِ رقص و ترانه‌های شهری، بینِ دربار و دنیای بیرون پیوند برقرار می‌کنند. یکی از آنها مهترِ بیرون (mehter-I birύn)، ارکسترِ عمدتاً متشکل از سازهای بادی و کوبه‌ای، است که در هنگامِ مراسمِ جشنی، همان‌قدر در درون که در بیرونِ دربار، به‌منظورِ همراهی کردنِ رقصنده‌های حرفه‌ای با عناوینِ «چنگی» (çengi) و (کُچِک» (koçek)، به اجرا می‌پردازد.