کاریکاتور آن تصویری است که شوخی یا نیشی در دل خود دارد. کاریکاتوریست منتقد اوضاع زمانه است و آن چیزی را به تصویر میکشد که در کلام نمیگنجد کاریکاتور در هنر ایران همچون خیلی از هنرهای دیگر تاریخ مغشوشی دارد و متأسفانه به شکل درست و کامل به هنرمندان این رشته و هنرشان ادای دین نشده است.
کاریکاتور در ایران به معنای اروپایی آن از دوره ناصری به شکلهای متفاوتی وجود داشته است اما از دوره ای که به نشریات ایران وارد شد مدام تغییر کرده است از سوژه کاریکاتور تا تکنیک اجرای تصویر و محدودیتهای، چاپ همه بر کیفیت کاریکاتور در دوره های مختلف تأثیر گذاشته اند. همچنین جایگاه و کارکرد کاریکاتور نیز همیشه یکسان نبوده است و میتوان نوعی دوگانگی را در تمام مدت حیات این هنر در ایران مشاهده کرد؛ چنان که در برهه ای از تاریخ ایران بعضی از کاریکاتوریستها مسیر متفاوتی را پی گرفتند و از نشریه هایی با مخاطب عمومی و با رویکردی سیاسی اجتماعی به سمت نشریه های روشنفکری با رویکردی خنثی رفتند و شکافی عظیم بین این دو گروه پدید آمد. در این دوره فقط نشریه محل ارائه کاریکاتور نبود و کاریکاتور مانند نقاشی و دیگر هنرهای بصری به گالری ها نیز راه یافت.
