افسانه نجم آبادی در اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر جستارهایی را گرد هم آورده تا به این پرسش پاسخ دهد که چرا ایرانیان - خاصه زن ایرانی - میل و رغبتی به گفتن و نوشتن از «خود» ندارند.

کتاب شامل چهار جستار درباره ژانر اتوبیوگرافی یا خودنگاشت و جایگاه زن ایرانی در این قلمروست. این جستارها همچنین می‌کوشند با کاوش در اندک اتوبیوگرافی های به جامانده از نویسندگان زن پیشگام دریابند آنها از چه نوشته اند، چرا نوشته اند و چه چیز را ناگفته رها کرده اند.

همچنین واکنش جامعه را نسبت به اتوبیوگرافی های زنان بررسی می‌کنند و نشان می‌دهند که این واکنش چگونه سبب شده زنان بیش از مردان زندگی شخصی خود را پس پرده نگه دارند و از نوشتن در این باره بپرهیزند. اما آیا می‌توان در آفرینش‌های ادبی همین زنان به دنبال ردپایی از زندگی آنها بود؟