در قرن شانزدهم زبان واقعی مجموعهای از نشانههای مستقل، یکشکل و صاف نبود؛ آینهای نبود که اشیا در آن انعکاس یابند و یک به یک حقیقت یگانهی خود را بیان کنند. پدیدهای بود تیره اسرارآمیز و در خود فرورفته تودهی چندپارهای که جزء به جزء آن معماوار و غامض بود و اینجا و آنجا با شکلهای جهان در میآمیخت و کلافی درهم به وجود میآورد.
صفحه ۸۶
