اکنون دو دهه از تصویب قانون نحوه اهدای جنین به زوجین نابارورا در کشور می گذرد. سال ها پیش از تصویب چنین قانونی، روشهای کمک باروری با مداخله ثالث در کشور به کار بسته شده و زوجین نابارور از این طریق صاحب فرزند شده بودند. این امر رویدادی عجیب نیست چه قانون در همه جوامع آهسته و بطىء حرکت می‌کند؛ بر خلاف رویه علم و فناوری که به سرعت به پیش می تازد. به هر روی مطابق قانون یاد شده، برای نخستین بار استفاده از یک روش مصنوعی برای تولید مثل، یعنی غیر از نزدیکی و آمیزش جنسی به رسمیت شناخته می‌شود. با این همه، قانون یاد شده از جمله به دو دلیل جامع نیست: نخست آنکه همه روشهای کمک باروری را در بر نمی‌گیرد و به اهدای جنین محدود است؛ دوم آن که بیانی غریب و مبهم از نسب کودکان متولد شده از این روش ها به دست می‌دهد. به تعبیر قانون، متقاضیان دریافت جنین والدین نیستند، اما باید از کودک نگهداری و مراقبت کنند؛ گویی فرزندی را به سرپرستی قبول کرده اند آیا وضعیت در همه نظام های حقوقی همین گونه است؟