می‌توانم خودم را گول بزنم و بگویم که مرا طرد نکرده. می‌توانم خودم را قانع کنم که دلش می‌خواهد کار درست را انجام بدهد؛ هم از نظر اخلاقی و هم حرفه‌ای. اما می‌دانم که این حرف حقیقت ندارد. یا دست‌کم تمام حقیقت نیست، چون اگر کسی را واقعا بخواهی، اخلاقیات (و قطعا حرفه‌ای‌گری شغلی) دخلی به ماجرا ندارد. هر کاری می‌کنی تا به او برسی. او فقط من را واقعا نمی‌خواهد.