از روزی که کارم را در کسوت روانکاو آغاز کردم، بیست و پنج سال می‌گذرد. بیمارانم را در جاهای مختلف دیده‌ام: از بیمارستان‌های روانپزشکی بگیرید تا کلینیک‌های روان‌درمانی و روانشناسی جنایی، بخش‌های کودک و نوجوان و دفتر شخصی خودم. مراجعين من کودکان، نوجوانان و بزرگسالانی بودند که یا خود برای رواندرمانی به من مراجعه کرده و یا از طرف همکاران به من ارجاع شده بودند. اما غالب سال‌های کاری من به روانکاوی بزرگسالان سپری شده است؛ یعنی جلسات پنجاه دقیقه‌ای برای چهار یا پنج بار در هفته آن هم طی چند سال. تا امروز بیش از پنجاه هزار ساعت از عمرم را با بیماران گذرانده‌ام. چکیده این ساعات درونمایه کتاب حاضر را می‌سازد. آنچه در پی می‌آید قصه‌هایی برآمده از کار روزانه من است. همگی واقعی‌اند اما جزئیات را به نحوی تغییر داده‌ام که حریم شخصی مراجعینم محفوظ بماند. بسیاری از ما گاه گاه خود را در چنبر کارها، افکار یا انتخاب‌هایی احمقانه می‌یابیم. گاهی ناراحتی یا ترس گریبان‌مان را می‌گیرد یا گذشته اسیرمان کند. می کنیم ادامه راه ممکن نیست و بااین حال هنوز امید داریم که «راه دیگری» پیش پایمان باشد.