امروزه همه جا از سیاست رهایی بخش سخن می‌گویند مسئله اساسی شاید رهانیدن خودِ سیاست باشد. آلن بدیو در این کتاب که نام «فراسیاست» بر آن گذاشته است می‌کوشد مفهوم سیاست را در مقام یکی از شروط اصلی فلسفه بازسازی کند فراسیاست نه به معنای فرا رفتن و برگذشتن از سیاست بلکه برعکس به معنای مشروط کردن دوباره تفکر به دستاوردهای واقعی آن و سازمان دادن فلسفه حول مصادیقی از سیاست است که واقعاً نسبت به وضع موجود ناهمگون باشند. بدیو از در مخالفت با انواع علوم و فلسفه‌های سیاسی در می آید که سیاست را به ابژه تأمل و طبقه بندی تقلیل داده اند و در مقولاتی چون اجماع و مدیریت افکار عمومی خلاصه کرده‌اند او در عوض تمرکز خود را بر پرسش از امکان «سیاست حقیقت میگذارد و بر این اساس در کنار بررسی مجدد مفاهیمی چون دموکراسی و ،عدالت به بازخوانی انتقادی یا همدلانه بعضی از آثار معاصرانش می‌پردازد از جمله بازخوانی مسئله سوژه در کار آلتوسر تاریخ کارگران به روایت رانسیر و پروژه سیاسی رفیق همرزمش سیلون لازاروس.