آیا ابراز وجود وعرض اندام فعالانه ی هرمردمی، در مقام تجسم یک «ماهی جمعی که خـود را از یـوغ قدرت های نهادینه ی موجود رهانیده است، دیگر نباید شان تجویزی عام داشته باشد؟ و آیا نقش نظریه‌ی سیاسی را زین پس باید محدود کرد به گوشزد کردن و پاییدن وواسازی بی پایان سلسله مراتب‌ها واستثنا کردن های ناگزیری که بدون آن هرگز هیچ مردمی قادر به تأسيس وتقويم خویش نبوده است؟ اگر نه، آنگاه پرسش این است: آیا می توان بدون تعمیم ناروای تاریخ خاص یک ملت، چه آمریکا چه فرانسه، درحکم الگویی کلی برای تمامی ملت ها، مقوله ی مـردم را از زیر آوار درهم تعصب های ملت پرستی و توسعه طلبی های امپریالیستی بیرون کشید و در جهت رهایی حقیقی انسانها به کاربست؟ و اگر چنین است، آیا کارنظری، خواه در حیطه فلسفه خواه جامعه شناسی، خـواه در میـدان علوم سیاسی تحقـق یـابـد، خـواه در زبان پژوهی و پژوهش هنر، در عمل به افزایش این توان بالقوه ی سیاسی کمک می کند؟ یا نه، پشت رادیکالیسم ابطال ناپذیری سنگر می گیرد که مختص آن انگشت شمار کسانی است که بیرون گود می ایستند یـا بـه کـرداروکلای فرصت طلـب وطمـاع بحران ها را تک به تک رصد می کنند، و توانی بی همتا برای انگشت نهادن بر نقاط کورسیاست معاصر دارند، خـواه در جناح چپ، خـواه در جبهه ی راست؟ قمارنظری متون گردآمده در این کتاب باوری واحد است؛ این باورکه تقسیم ها و طردهایی که مردم را همواره از یکی بـودن بازمی دارند نه تنها موانعی برنداشتنی ایجـاد نمی کنند که مقوله‌ی «مردم» را در مقـام عـمـل ناکارآمـد تـازه اگر نگوییم در کل دست نیافتنی، می گردانـنـد، بلکه جزء لاینفک کارآمدی آشـنـا ودر عین حال غریب این مقوله در سیاست اند.