فلسفه ذهن ما را باز می‌کند. به همین دلیل است که این همه به آن نیاز داریم. امروز فلسفه بیش از هر زمان دیگری مهم است، چون در نقطه مقابل جزم اندیشی قرار می‌گیرد: جزم اندیشی شایعی که بر بسیاری از بحث‌های عمومی و بر نظرات پرشور کسانی که گما می کنند همه چیز را می‌دانند و می‌خواهند دیگران با آنها موافق باشند سیطره دارد. فلسفه در پی آن نیست که هیچ عیب و نقصی در کارمان نباشد، بلکه ترغیب مان می‌کند که «انسانیت» خود را پرورش دهیم. فلسفه «دوستداري خردمندی» است. فلسفه به ما تعلیم می‌دهد که ارزش کاوش عمیق در تجربه های خودمان را درک کنیم. «متخصصان» مدعی می‌گویند به دستورالعمل های آنها گوش دهیم و از آنها اطاعت کنیم. اما فیلسوفان ما را تشویق می‌کنند که خودمان فکر کنیم.