سخن دقیقی است اگر بگوییم که آفرینشِ معانی به خودی خود فضیلتی محسوب نمیشود. پیشداوری، خودفریبی، تحریف، بدفهمی، و ایجاد تصور کاریکاتوری از امور، همگی، فرآوردۀ ذهنِ سازنده و خلّاقاند. متأسفانه، اندیشههایی که انسانها میآفرینند معمولاً مبهم و بیبهره از یکپارچگی است، با تناقض، جامعهمحوری، و خودمحوری همراه است، وهیچ بینش اساسی در آنها وجود ندارد. علتش این است که ذهن انسان، در حالتِ طبیعی، خودمحوراست.
صفحه 82
