چرا در زمانه ای که ثروت، آزادی، رشد فناوری و پیشرفتهای پزشکی بی سابقه ای داریم، ناراضی تر هستیم و بیشتر از همیشه درد میکشیم؟ شاید دلیل اینکه این همه بدبخت هستیم این است که سخت تلاش میکنیم بدبخت نباشیم.
دانشمندان دوپامین را گونه ای ارز جهانی میدانند که میتوان با آن پتانسیل اعتیاداور هر تجربه بشری را اندازه گیری کرد. هرچه میزان پاداش دوپامین در مسیری که مغز طی میکند بیشتر باشد، آن تجربه اعتیاد آورتر است. مغز ما لذت و درد را به یک شیوه پردازش میکند.
لذت و درد دو کفه یک ترازو هستند.
مغز ما برای این دنیای فراوانی و سرشاری تکامل نیافته است. ما تکامل یافته ایم تا روزانه ده ها کیلومتر راه را برای رقابت بر سر منبع غذایی محدود طی کنیم و اثرات مدرن و نامطلوب سبک زندگی بی تحرک ما ویرانگر هستند. ما کاکتوس هایی هستیم در جنگلی بارانی و مانند کاکتوس های سازگار با آب و هوای خشک دوپامین دارد ما را غرق میکند و میکشد.
پشت جلد
