با اختراع عکاسی در مغرب زمین ماهیت و کاربرد تصویری که از اتاقک تاریک بیرون می آمد این رسانه جدید را به محل تلاقی گونه های مختلف دانش بشری تبدیل کرد. همزمان در قرن نوزدهم انسان شناسی نیز رشد علمی خود را آغاز کرده بود. مردم نگاری به وسیله ابزاری که واقع گرایی فرض اولیه آن بود از همان ابتدا توانایی ساختن تصاویر اعجاب آمیز اما قابل باور از سرزمین های دور دست را برای کشورهای پیشرفته به ارمغان آورد. با این که نمی توان همه تصاویر ساخته و ارائه شده در آن زمان و حتی دوره معاصر را متاثر از جریان شرق شناسی استعمار گرا دانست اما نمی توان انکار کرد که چگونگی نگاه به دیگران در همه مراحل تصویر پردازی از مشرق زمین نقشی تاثیر گذار نه تنها بر مخاطب غربی که حتی بر ذهنیت و زاویه دید بعضی جریان‌های غالب داخلی و جهت دهی هایشان داشته و دارد. با این وصف برای بررسی وضعیت جایگاه کنونی مان نگاه به گذشته و راه طی شده گریز ناپذیر است و بخش عمده ای از اسناد تصویری گذشته ما به روایت دیگران و نشان دهنده نگاه از بیرون است که پژوهشی به دور از تعصب و پیش داوری را می طلبد. نوشته و عکس های پیش رو بازخوانی و بازبینی همزمان بخش‌های بسیار کوچکی از فرهنگ تاریخ و جغرافیای کشورمان است که دیگران تصویر و نقل کرده اند.