سرود برای سپاس و پرستش
بوسههای تو
گنجشککانِ پُر گوی باغند
و پستانهایت کندوی کوهستانهاست
و تنت
رازیست جاودانه
که در خلوتی عظیم
با منش در میان میگذارند.
تن تو آهنگی ست
و تن من کلمهیی که در آن مینشیند
تا نغمهیی در وجود آید:
سرودی که تداوم را میتپد.
40 آیدا در آینه
در نگاهت همهی مهربانیهاست:
قاصدی که زندگی را خبر میدهد.
و در سکوتت همهی صداها:
فریادی که بودن را تجربه میکند.
۳۱ اردیبهشت ۱۳۴۲
