در سیر حرکت ادبیات و هنر آمریکای لاتین به سوی مدرنیسم در ابتدای قرن بیستم، ادبیات داستانی منثور( به استثنای داستان کوتاه) از قافله شعر عقب ماند. در واقع تا دههی 1940 همتایی برای پابلو نرودا و سِسار بایخو و گابریِلا مسترال در رشته های دیگر وجود نداشت. به رغم حضور گروهی از رمان نویسان برجستهی منطقه گرا، در آن موقع ادبیات مدرن آمریکای لاتین عمدتاً ادبیات شاعران قلمداد میشد. نرودا و میسترال شهرت و اعتبار بین المللی داشتند و با اقامت در کشورهایی چون اسپانیا و فرانسه و ایالات متحده توجه عمومی را به خود جلب کرده بودند.
صفحه97
