اوکی‌یونه، که به شکل اوکی یو-ئه نیز نوشته می‌شود، کلمه‌ای دوبخشی است. بخش دوم آن «ئه» به معنای «تصویر» است؛ پسوندی که در انتهای بسیاری از اسامی انواع هنرهای تصویری ژاپنی (مثل یاماتوئه کارانه و غیره) به چشم می‌خورد. این اصطلاح که آسایی ریویی نویسنده در سال ۱۶۶۱ آن را ابداع کرده، در لغت به معنای «تصاویر جهان گذران» است وهم‌سو با جهان‌بینی بودایی مبنی بر گذرابودن جهان مرئی، یا شناوربودن آن بر دریا و اندوه شاعرانه‌اش وضع شده. نقاشان و هنرمندانی که با چاپ کار می‌کردند، نسبت به سپری شدن زمان حساسیتی خاص پیدا کرده بودند؛ در نتیجه آن‌ها که با سرسپردگی و شور فراوان به جهان پیرامون و چیزهای ساده‌ی زندگی می‌نگریستند، شروع کردند که زندگی‌شان را دست مایه‌ی الهام خود کنند _ چیزی که تا آن زمان در نقاشی ژاپنی چندان سابقه نداشت (دله، ۱۳۸۲/۱۹۹۸ : ۱۰۶)؛ اگر چه پیام اوکی‌یوئه این بود که شخص نباید به امیال خود وابسته باشد، بل‌که در عوض باید جریان زندگی را بدون چنگ‌زدن به یک لحظه بپذیرد، در فرهنگ شهری لذت طلب جاری در ژاپن مدرن اولیه، مفهوم «جهان شناور» به شکلی دیگر درک می‌شد.
صفحه 17