این شعرها سپیده دم تنیده ی اندیشه ی پویای جوان است.
اندیشه ای که برای یافتن پاسخ پرسشی غریب آن قدر می گوید تا جواب واقعی از میان گفتارش سربرآورد. هرچه هست ما این تجربه های سرزنده و بالنده را می ستاییم و ترغیب میکنیم تا به سوی راز آمیزترین چشم اندازهای شعر یورش برند و در هزارتوی گمشدگیها کلید جادو را بیابند؛ چرا که شایسته ی آنند.
تماشا، ۱۳۵۷
منوچهر آتشی
