دیری‌ست تا سوزِ غریبِ مهاجم پا سست کرده است،

و اکنون یال بلندی یابویی تنها

که در خلنگ زارِ تیره

به فریادِ مرغی تنها گوش می‌جُنباند

جز از نسیمِ مهربانِ ولایت آشفته نمی شود.

صفحه 37