فکر آدم تنبل است و اغلب برای مراقبت از خودمان آنقدرها هم بهتر از کِرمهای بیارزش باغچه نیستیم. من که هیچ وقت به خودم اجازه ندادم کِرم بشوم. پریدم، چهارنعل دویدم، زخم خوردم، مهم نیست چند بار زمین خوردم، همیشه خودم را جمع و جور کردم و دوباره سعی کردم. حتی حالا که دارم میمیرم، فکرم کار میکند و حواسم سر جایش است.
صفحه 66
