بدنش پیچ و تاب میخورَد، نگاهها را دنبال خودش میکشد، یکجورِ سحرآمیزی از میان صندلیها میگذرد. تا به تریبون برسد چند بار برمیگردد و به جمع لبخند میزند.
خودش است، مرضیه اسماعیلی. سی سال که هیچ؛ اگر هزار سال هم بگذرد، طاهره او را فراموش نمیکند؛ نه او را، نه حبيبه عمادی را و نه فرزانه رستمی را.
صفحه ۷
