« در من و امثال من درد شعر دردی است ذاتی و مادرزادی و در حکم غریزهای حاکم بر تمام غرایز طبیعی و نهادی، نه خوی و خصلت قابل زوال مانند سایر خلقیات از کلمات و احوال و گریز از آن ممتع و محال».
صفحه 70
در من و امثال من درد شعر دردی است ذاتی و مادرزادی و در حکم غریزهای حاکم بر تمام غرایز طبیعی و نهادی.
« در من و امثال من درد شعر دردی است ذاتی و مادرزادی و در حکم غریزهای حاکم بر تمام غرایز طبیعی و نهادی، نه خوی و خصلت قابل زوال مانند سایر خلقیات از کلمات و احوال و گریز از آن ممتع و محال».
صفحه 70
ناشر: سخن — نویسنده: داریوش صبور