اگر مولانا جلال الدین بلخی، سراینده این عظیم ترین منظومه عرفانی در سراسر قرنها، می‌خواست غیر از این عنوان سادۀ متواضعانه مثنوی نام دیگری بر این اثر بی همانند خویش بگذارد گمان دارم هیچ نام دیگری برازنده تر و شایسته تر از «نی نامه». برای تمامت این کتاب پرآوازه نمی یافت زیرا در ابیات هجده گانه آغازین این کتاب که از دیرباز به همین نام نی نامه شهرت دارد تمام لطایف و دقایق تجارب روحانی خویش را که موضوع تمام این مثنوی تعلیمی است به صورت رمز و کنایه به بیان آورده است و باقی مثنوی که شش دفتر کلان را در بر دارد در حقیقت جز شرح و تفسیر و بحث و تقریر اسرار و رموز این ابیات نیست. این نکته یی است که سرنی در جای خود آن را به بیان آورده است و اینجا حاجت تکرار نیست.