بدان که نخست باید خورده را به راستی خواهش خوردن باشد و در گرسنگی خورد که گواریدن آن آسان شود و تن فربه کند و نیرو دهد و رنج و نالانی نیاورد و خورنده شادان زید و گفتار خوب کند و هر چه گوید از روی دانش و بینش بود. چه، اگر به سیری و بیخواهشی خورد، رنجور گردد و گفتارها سرسری گوید و خوردنی گوارا نبود و آشامیدن نوش نگردد و تن نپرورد. بسا باشد که فربهی آرد، آنچنان بود که گاوان خورند و ندانند که چه میخورند
صفحه 4
