ارکان جامعه نخستین نمونه از بند بازی ایبسن روی طناب پرتنش و نامطمئن «تئاتر بلوار » است. حضور او همچون حلاجی که پنبه لکه شده تئاتر محبوس در زبان گفتاری را زد و دوباره تافت از این نمایشنامه آغاز می شود، حلاجی که با آن  پنبه ورزیده تار و پود تمثیل و نماد و استعاره را بافت و زبان را چنان زایاند که هویت نوینش را در چند قلوهای نوباوه اش بازیابد. در ارکان جامعه است که به زبان مکتوب یا گفتاری حکم می‌کند بخش بزرگی از هستی معنایی اش را بر دوش طراحی صحنه، تابلوهایی از دیدنی‌های دور و نزدیک، مجسمه های یخین اما جنبده ای بگذارد که باید تنها در حرکات حساب شده معماری تن در فضای صحنه موسیقایی و گویا شوند، و در سایه روشن‌هایی در نوسان میان جهان ملموس و عینی و عالم اسطوره و تاریخ «دراماتیک» زندگی دوگانه ای بیابند. اما این کافی نبود. او به شخصیت های آثارش حکم کرد هم زمان خودشان و طیفی از گفتمان فلسفه سیاسی و اجتماعی در تاریخ و اساطیر جهانی و قومی باشند.