رجزخوانی افراطی کییرکگور که با وجود یاوهسرایی بس نشاطانگیز است وامی داردمان که دریابیم او دارد ما را به مبارزه میطلبد تا جدیاش بگیریم. و باز این جنس خنده در تاریکی است. او با زبان اشارت از نیاز فوری و فوتی به انجام دادن کاری بیش از صرف خندیدن سخن میگوید.
کییرکگور گرچه آموزشهای لازم را برای کشیش شدن دیده بود ارزشی برای بالای منبر رفتن و موعظه کردن مستقیم قائل نبود.
صفحه 37 و 38
