آرنت در مقاله ی «هشتاد سالگی» هایدگر می‌نویسد: «هر اندیشمندی اگر به کفایت زنده بماند، باید برای حل معضلاتی بکوشد که در نتیجه ی اندیشه های او پدید آمده اند و این کار را باید با بازاندیشی در همان افکار صورت دهد.» این کتاب نخستین زندگی نامه ای نیست که راجع به آرنت نوشته شده است، و آخری هم نخواهد بود، و من در خیال خودم کنار آرنت می ایستم و تصور می‌کنم که چطور می توانستم این زندگی نامه را جور دیگری بنویسم. وقتی الیزابت یانگ بروئل نخستین زندگی نامه ی آرنت را در سال ۱۹۸۲ منتشر کرد، هانا آرنت: به عشق دنیا، جهان را با زندگی خصوصی آرنت که از دیده ی عموم پنهان بود آشنا کرد. روشن نیست که آیا هیچ وقت آرنت انتظار داشت اشعارش، یادداشتهای روزانه اش و نامه های عاشقانه اش به نظر عموم برسد، اما وقتی از دنیا رفت آن‌ها را به ما واگذار کرد. (وقتی کتابی را که خود او بر اساس نامه ها و مکاتبات راحیل فارنهاگن نوشت در نظر آوریم، می‌توانیم فکر کنیم که خودش هم تصور می‌کرد که دیگران کاغذهایش را کشف کنند و به همان طریقی که او از احوال راحیل مطلع شده بود، دیگران هم با خواندن یادداشت‌ها و نامه های او از چند و چون دوستی هایش با خبر شوند.) زندگی نامه ای که یانگ بروئل نوشت از زندگی نامه ی رزا لوگزامبورگ جان پیتر نتل الگو گرفته بود که در سال 1996 منتشر شد.