دانو را با «د» بهتر می توان فهمید. کلمهی «د» مفهومی است بسیار جامع تر از مفهوم «فضیلت» محض یا «نیرو» که معمولاً در برگردانهای دانو د جینگ می بینیم. پیشتر گفتیم دانو آن است که همه چیز از او هستی می یابند و پدید می آیند؛ اما در این فرایند هستی یافتن، هر چیز تک یا یگانه بهره یی از دانوی جهان می‌برد و این «بهره مندی» را «د»، یا «یافت»، می خوانند. پس، د رساننده‌ی حالت طبیعی چیزهاست؛ از این رو، «د» هر چیزی آن است که آن چیز از آن به طور طبیعی هست. دانو چون عنصر نهایی زندگی است، انسان باید بخواهد که با سازگاری با آن زندگی کند. «د» نیروی کنش گر زندگی است و زندگی را می توان با این یافت پرورد و سرشار کرد. دانو و «د» هر دو از طبیعت اند؛ یعنی سرشتشان خودانگیختگی است.