همین تلقی از زبان و رابطهاش با متن ادبی است که به شکا کامل تری در کتاب فوکو دربارهی ریموند روسل بررسی میشود. به قول فوکو، این کتاب شخصی ترین، لذتبخش ترین و راز آمیز ترین کتاب اوست(186:b2004).فوکو در این کتاب آثار رمان نویس، شاعر و نمایشنامه نویس تقریباً گمنام اوایل قرن بیستم را بر میگزیند و آن را مورد خوانشی قرار میدهد که میکوشد دلالت های این آثار را برای فهم ما از سرشت زبان بیرون بکشد.
صفحه 85
