اخیرا اغلب زخمهای گذشته در وجودم دهان باز میکنند... تصاویری که پیشتر در نوشتههایم ترسیم کردهام از دنیای مردگان برمیخیزند، و ترسم از این است که مبادا برخی از مرزهای عقل و احتیاط را رد کرده باشم... اکنون به جملهای در یک قطعه ادبی روزنامه برخوردم... خانم دیویدسن گفت:« فکر کنم فروید بود که میگفت ما اندکی احتیاط و دوراندیشی به خودمان مدیونیم، یعنی هر چه را دربارۀ خودمان میدانیم با دهنلقی بیرون نریزیم...»
صفحه 67
