مارکسیست‌ها هم‌گناه مارکس نیستند. جماعت سرگردان مارکسیست، با تمام گونه‌های متقابلاً ستیزه جو و غالباً آدمکشش، علاوه بر انقلابیون رمانتیک، مبارزان راه آزادی، قهرمانان زن و مرد، دانشگاهیان، خودکامگان، مرگ پرستان یا بوروکرات‌های احمق (و صرف نظر از رئیس جمهور کره‌ی شمالی و کمیته‌ی مرکزی حزب کمونیست چین)، از این رندیست‌های تروتسکیست سابق و نومحافظه کاران و کمونیست‌های اقتدارگرای سابق همیشه‌حاضر در تالارهای حزب کارگر انگلیس گرفته تا چیزهایی به شکلی آزار دهنده غریب مثل پیتر هیچنز، اسپایکد آنلاین و مائوئیست‌های پیرو چروکیده‌ی نگهبان حرم سراهای دنج رفیق‌های مونث دوست داشتنی در محله‌ی نیزدن، همه را در بر می‌گیرد. خیال می‌کنم تمامشان از این کتاب نفرت خواهند داشت.

_ از مقدمه‌ی کتاب نوشته‌ی مارتین روزن

پشت جلد