در امپراتوری نشانه‌ها ما در حقیقت با نوعی انسان‌شناسی مجازی، یا با اندیشه‌ای انسان‌شناختی بر واقعیتی مجازی سروکار داریم که خود حاصل بازنمایی یا بازسازی واقعیتی بیرونی در دستگاهی خیالی است. «ژاپنِ» بارت در این کتاب نه متنی است که به نویسنده تعلق داشته باشد، نه متنی که از آنِ خواننده باشد، بلکه ترکیبی است از این هر دو. در این اثر، بارت با همین هدفِ «خوشبختی» (که خود در جایی به آن اعتراف کرده است) و «لذت»، نثر خود را به تکه‌های بی‌شمار می‌شکند، تصاویر را وارد متن و متن را وارد تصاویر می‌کند و نوشتة خود را به شیوه‌ای که بارها آن را بداهه‌نوازی می‌نامد، پیش می‌برد. و رمز ماندگاری این اثر را نیز شاید بتوان در همین رویکرد دانست.

پیش‌گفتار مترجم