در سال ۱۳۳۰ ، ملکم خان که از کودکی برای تحصیل در فرانسه اقامت داشت، به تهران بازگشت و به عنوان معلم در دارالفنون مشغول به کار شد او مجموعه ای از ایدهای علمی سیاسی و فنی اروپایی را با خود به ایران آورد و آزمایش‌های جدیدی را در تهران انجام داد از جمله ارتباطی تلگرافی میان دارالفنون و کاخ گلستان برقرار کرد (یادداشت محیط طباطبایی در ملکم خان ۱۲۳۷ (ب) به رغم اینکه ملکم مورد توجه شاه قرار گرفت به عنوان مترجم در دربار حضور می یافت و پس از مدتی ماموریت‌های سیاسی به وی سپرده شد همان(ج) اما تلگراف در عمل به کار گرفته نشد. سال ها بعد در ۱۳۵۳، ملکم خان در نامه ای به میرزا حسین سپهسالان صدر اعظم وقت، توضیح داد که علت این عدم استفاده مخالفت میرزا آقاخان نوری بود: «چندین سال با مرحوم میرزا آقاخان جنگیدیم که باید تلغراف ساخت... [او] ترتیب تلغراف را از برای ایران مشکل و نامناسب و مایه مرارت می‌دانست (نقل شده در آدمیت ۱۳۵۱ (۱۶) دوراندیشی آقاخان در این خصوص جالب توجه است چرا که تلگراف همچنان که در ادامه خواهیم دید، واقعاً «مایه مرارت» شد و به تغییرات گسترده ای انجامید که بسیاری از آنها خوشایند دربار نبود.