چقدر شبیه مادرم شدهام
چرا نمیشناسیام؟!
چرا نمیشناسمت؟
میدانم مرا نمیشنوی و من این را از سیبی که از دستت افتاد؛ فهمیدم
دیگر به غربت چشمهایت خو کردهام و به دردهای بادکرده روحم
که از قاب تنم بیرون زدهاند
با توام بیحضور تو
بیمنی با حضور من
میبینی تا کجا به انتحار وفادار ماندم تا دل نازک پروانه نشکند.
صفحه ۷
