یکی از شاخص‌ترین وجوه مجادله‌انگیز آثار دی اچ لارنس نثر منحصر به فرد اوست. به عقیده عده‌ای لارنس خیلی بد می‌نوشت. مشخصاً جیمز جویس شیوه نگارش او را عاری از بلاغت و شیوایی می‌دانست و گمان می‌برد لارنس فقط بیان مقصود می‌کند همین و بس! ستایشگران سبک او همین ویژگی را از جنبه مثبت تأویل می‌کنند و ایراد را حسن به شمار می‌آورند. آنان قبول دارند آنچه منتقدان «بیان زمخت لارنسی» می‌نامندش قواعد متعارفی را زیر پا می‌گذارد.

پشت جلد